act I

-act i-

she enters the stage, leans on the piano. 

- i've been trying to imagine how this is gonna turn out but it's not going to be as imagined at all probably. so let's start. 

she sits. her hands above the keys  like she's confused where she's going to start but also trying to convince herself because there's nothing else left. starts playing the piano, slow and hesitant at first but getting agressive as she plays. 

- when is it gonna be my turn 
twenty eight years, all of mine 
my name is not to learn 
my memory, faded of minds

im sick and im tired, everynight, checking all my idols' 
dates and concises, none of them give solace 
looking at the walls, look out the window 
life doesnt wait, why the fuck do i conform?
how can i begin, how can i go on 
when this rapacious need want to be performed? 
every line i couldnt dare, already been told 
am i a fake or a vain, maybe nothing original? 
do i have it in my bones or will i be condoned? 
how can i believe when all im said is "wrong!" 

starts panting, slowly playing

all im said is wrong... 

she seems like thinking while touching the keys and longing the words. like she's remembering with pain and fear mostly

all im said is 
wrong. wrong. wrong ...

-----

the best and the worst thing.

the best and the worst thing about human condition is that we are evolved to learn not only from our own history but also from our environment. we dont have to experience every aspect of life - we have the gift of hearing, reading, listening, witnessing what's not ours and make it a memory or lesson for ourselves. scientists have even proved that trauma can manifest itself in next generation's dna. this strengthens our survival skill. which is a good thing. but mostly by fear. which has maimed me. 

i had two friends when i was in high school: ze and te. i remember both of them as joy imbodied. they were both sincere, cheerful, curious girls that have so much optimism towards life. they were always so receptive and thoughtful about other's feelings. they talked with their feelings and dreams and wishes. they wouldnt think that some minds or hearts maybe dont work like theirs until it was shown clearly to them. te had a really beautiful voice, she liked listening evanescence. ze had really soft hands. they were both very beautiful women. i dont remember if they knew each other but we havent spend any time as three of us. i dont even remember if i knew both of them during the same semester. but what i remember is te always having the biggest and fullest bagpack. she was always carrying her diaries and some items that she held very dear to her heart. things she was afraid that would be destroyed or used against her by her parents. she didnt have the right to privacy. she was never allowed to stay outside one more minute unless she had an "acceptable" reason like some additional class. she was not allowed to have a slumber party with her friends. and ze. her parents were kind of similar. they would occasionally go through her phone to see "if she was up to something". her parents have said to her that they were spying on her randomly so if she would dare to misbehave, they would know and there would be punishment. she had scars on her face. her upper lip was distinctly sutured. one day she came to class with red eyes and puffy face. her parents have found out that she had a boyfriend and that was gonna be her last day of coming to class. they have decided to lock her up inside the house and hire a special tutor if necessary. of course she was banned using the landline or her cell. of course she had to broke up with her boyfriend. of course she was not her own person. 

it's a really funny thing that we have evolved to learn not only from our own but also from our loved ones' experiences. especially when one is blessed and cursed with a higher level of awareness, because of all the things they have encountered, it's poisonous. it makes you delicate and rough. not soft on the inside but hard on the outside. it makes you both, inside and out, at the same time. every passing second and circumstance is an unconscious battle between reason and nonsense. you have to have mad skills to calculate the ultimate way to get out of the situation because you're aware of the possibilities. you have to learn to read the unwritten, decipher the tension in the air and act accordingly. until you fail and find yourself on the shore of nonsense. day by day, year by year, your reality crippled. your reasoning imploded. but you still have to go on, right? 

right. 

all night, i was trying to hide my diaries, photographs, souvenirs, clothes to somewhere in my room that will not draw attention so they would be untouched. but how the fuck that can be enough? i will not be here for whole four days. god knows what they can do. im at their mercy. and at this point im not even afraid of what they will learn or speculate about. my only concern is that if they destroy anything important to me, it's gone. i can retaliate, sure but whats mine will be gone. just like all the other times. the feeling of being betrayed or not being safe or not having the right to privacy is not even a concern; they are not even the primal needs in my distorted reality. all im getting fixated on is the price that i will have to pay, not the reaction, but my loss. "what will it be this time?". 

all my childhood was a walk on a ground covered with little broken glasses. i know who's coming up the stairs just by hearing the footsteps and it can disrupt my pulse. i dont know how to not answer a question that's been asked to me because i was never allowed to "not disclose". i am so "thoughtful and receptive" to what others think or feel because i have to, i have to know and play along to not get hurt. i have to abandone myself because what i am, my core is wrong in its way of existence and only can be tolerated for a limited period of time until im rightfully mended. i have to be a cheerful stage artist because as long as im not entertainment, im an inconvenience. and no, i cant be my own person, especially when there is already a best of bestest one already appointed.

the best and worst thing about being abused is awareness, which is only another kind of bullying as long as you dont combine it with self compassion. i stood on the balcony, felt the wind, conjured all the versions of me whose privacy was violated. i talked like a king; told them to not be afraid, im not them anymore. i am not little or weak or financially dependent, or a sweet well-behaved girl. that there will be consequences. nothing has changed. but after those big words, my bones were still dry, my chest was hollow. then i saw the youngest crying, remembered how she had to apologise because she wrote an essay in class that's said "if i could be anything in the world, no consequences whatsoever, i would be an archeologist or a dancer, but i cant.". i remembered how small she was, her hands not even as long as a kitkat. only eleven years old and had to apologise for writing that she was sad about the things she internalized that she was never allowed to be. and all i felt was an ocean of grief. for my maiden and crone. so i talked like a mother: oh my bunny im so sorry. i am here now, you have me to rely on every step of the way. we haven't survived yet, i know, but we're not exiled from joy or play either. it's gonna be okay. we're gonna be okay. we're gonna be okay.

01.30.09

sıkıştım kaldım sanki kendi göğüs kafesimin içinde, önüm yok, ardım yok. sitemden ve dehşetten ibaret bir kabuğum, içim yok. kelimeler söyleniyor, şarkılar mırıldanılıyor, duygusu yok. günler geçiyor, karanlığa kavuşuluyor ama hayat yok. 

biraz daha cesur olabilseydim, biraz daha güçlü, azıcık daha dirayetli olabilseydim ne seni kırardım ne kendimi öldürürdüm. olan bu çünkü. kırdım seni, paramparça ettim. yirmi yedi senedir biriktirdiğim bütün cam kırıklarını ellerimi kese kese, kalbimi deşe deşe çıkardım içimden, bir odaya döşedim. yerlere, duvarlara, köşelere. telefonun öbür ucunda, uykunun kucağından aldım seni de o odaya kapattım. ne olduğunu bile anlamadın. kan vardı sadece ve kesiklerin sızısı. 

gök gürlüyor, yağmurun sesini duyuyorum. hıdrellez. gül ağaçlarının dibine dilekler gömülüyor, tutarsa ne ala. beni de gömseler ya bir söğüdün dibine. dünyaya karışsam gitsem. bilmesem artık, bilmesem, ne olur bilmesem. bildiklerim de çürüyüp gitse benimle. bilmek duvarlarım oldu çünkü, bilmek istemiyorum. unutmak istiyorum sadece. unutsam ya ben? nolur bana bunu yapma dediğimi unutup sana yaptığım gibi unutsam bildiğim her şeyi. bildiklerimin hatırası bile çıksa aklımdan, bunu biliyordum ben sahiden bile diyemesem. toprak olsam, yağmura karışsam aksam gitsem. duymasam, duygulanmasam. olmasam artık, ne olur? bir gün bir kız çocuğu gelse, annesinin saçlarını hep kestiği yerden iki avcuna aldığı söğüdün dallarını saç yapsa kendine. bu kadar olsam işte. kış gelince yaprak döksem, yaz gelince yeşillensem, böyle böyle bir gün gelip "apartman dikecekler buraya" diye kesseler, geberip gitsem ne olur? ne çıkar ki? yokum zaten, bir kabuğum sadece. rüzgar esince çınlıyorum, bazı zaman oluyor doluyorum ama kabuğum. serin bir yaz akşamı bir ateş yakılsa, içine de beni atsalar, çıtırtıların arasında yansam gitsem, ne olur? kül olsam, dağılsam, bir kabuk vardı dahi denemese. yok olsam dünya üzerinden, adım bile bilinmese. herkes unutsa beni. nolur, unutun beni. 

-

ahşap ev. merdivenlerin başında duruyorum, bir yanı duvara yaslı, diğer yanında ahşap korkuluklardan merdivenin başında. yirmi basamak. ben karanlıktayım ama basamaklar yukarı doğru yükseldikçe bir ışık geliyor, merdivenin çıktığı kapıyı görüyorum. adım atıyorum, 20, 19,18, 17. kapı kapalı, baklava dilimi şeklinde bir penceresi var, küçük. 16,15,14,13. ışığa geldim, güneşin ışığı, değdiği gibi kollarımın, gövdemin ısındığını hissediyorum, hare hare geliyor, öyle seviyorum ki güneşin çatlaklardan böyle sızışını. 12,11,10, 9. basamaklar kaygan, ya suratım üzerine düşersem, burnumu kırarsam, hayır daha kötüsü, ya dişlerimi kırarsam, yok yok, sağlam basmalıyım. 8, 7, 6, 5, 4. geldim işte, pencerenin ötesini göremiyorum ama geldim. kapının üstünde bir yazı, "ben" 3, 2, 1, 0. elim kapının kolunda, iyice yaklaşıyorum pencereye. bir sahil, deniz, dağlar, çamlık, falezler, lilalı pembeli o gökyüzü. geldim evet. kapıyı açıp giriyorum. 

falezlerde biten bir kumsal. sağımda dalgalı deniz, solumda uzunlu kısalı çam ağaçlarıyla bir orman. önümde kumsalda dans eden, çıplak ayaklarıyla kumları savurup taklalar atan bir kadın var. vücudu dinç, eti dolgun - hayat etinden fışkırmak istiyormuşçasına. uzun, güneşten ve deniz tuzundan açılmış saçları darmadağınık. sıcacık bir rüzgar. taşlarla çevrelenmiş bir ateş. kahkahası o kadar şen ki, hiç korku duymamış sanki. teni, güneşi çekmiş içerisine. kolları ağaç dalları gibi kendinden emin bir şekilde rüzgara sarılıyor. şalvarının yırtmaçlarından görünen bacakları bütün dünyayı yürümüş gibi. bir midye gibi kapanıyor, ay çiçeği gibi açılıyor. kendi etrafında dönüyor, sağ ayağı denizde, sol eli çamlara uzanıyor. 

bana dönüyor sonra. bana bakıyor. bana bakıyorum. şefkatle yumuşuyor neşeli yüzü. ona doğru yürüyorum; yağlı saçlarımla, yılgın kamburumla, bıkkın adımlarımla. karmakarışığım, aklım zehirle dolu, kalbim üzünçle. 

uzanıp ellerimi tutuyorum, diz çöküyoruz kumun üstünde. diyecek hiçbir şeyim yok. biliyor o, ben biliyorum. leylak gibi kokuyor, utanıyorum, çünkü ben endişe kokuyorum. ellerimle yüzümü avuçluyor, alnımı alnıma yaslıyor.

alınlarımız değdiği anda aklımın içinde duyuyorum sesini. çok canın acıyor biliyorum, ah canımınçi, çok özür dilerim. çok acıyor, biliyorum. hıçkırarak ağlamaya başlıyorum. öne arkaya beraber sallanıyoruz alınlarımız ayrılmadan, ellerim yüzümde. ah küçüğüm, biliyorum diyor aklımda sesim. bir elim saçlarımın arasında, diğer elim yanağımda, gözlerim ağlamaktan kör, yüzümde binlerce bıçağın acısıyla. hıçkırıklarımın yankısını duyuyorum, dizlerime batan kumları hissediyorum, mahvoluyorum böyle olduğum için. kalbim durmak istiyor. geçecek diyen sesimi duyuyorum aklımda, içinin kaynadığını biliyorum ama geçecek. bak geçti, buradayım, diyor benim sesimle. gözlerini aç ve bana bak. gözlerimi açıyorum ve kendime bakıyorum. soldan bölünmüş saçlarıma, sıcacık gövdeme, şefkatle bana bakan gözlerime bakıyorum. olacak olan bu, dediğimi duyuyorum, sadece sadece biraz daha ... biraz daha ne diye düşünüyorum, sabır mı, çaba mı, zaman mı? olduğunda bileceksin diyorum. ellerime bakıyorum sonra, tenim güneşten bronzlaşmış, altımdaki kirli eşofmanın yerine yırtmaçlı bir şalvar. önüme düşen saçlarım güneşten ve denizin tuzundan açılmış. sırtımı doğrultuyorum dizlerimin üstünde dururken, göğsüm bütün dünyaya yer varmışçasına geniş. denizin sesini duyuyorum, önümde uzanan çam ağaçlarının kokusu burnumda, başımı pespembe göğe kaldırıyorum. ellerimi kuma daldırıyorum, avuçladığım kumlar akıp gidiyor iki yanımda. sahilde tek başımayım. ayağa kalkıyorum ve denize doğru yürüyorum, kollarımı açıyorum, esen rüzgarı hissedebilmek için. bir leylak kokusu geliyor burnuma, ayaklarım suyun içinde. suyu ve kumu savurup dans etmeye başlıyorum ateşin etrafında. falezleri görüyorum, ne olağanüstü, ne kararlı olduklarını düşünüyorum. çocukluğumdan beri boynumu kırarsam diye korktuğum o parendeyi atıyorum. ateşin yanında dizlerimin üstüne iniyorum sonra. ayaklarımı denize uzatıyorum, dirseklerimin üzerinden gözlerim önce gökyüzünü sonra çamları görecek şekilde başımı geri yaslıyorum. çok seviyorum burada olmayı, bütün yapıp etmelerin, bilmelerin unutmaların, üzünçlerin sevinçlerin "bu kadar işte" olduğunu düşünüyorum. kahkaha atıyorum kendi kendime, doğrulup sıcak omzuma yaslıyorum sağ yanağımı, gözlerimi kapatıp dinliyorum sadece. bir anda arkamdan koşarak insanlar geçiyor, sahilin biraz ilerisinde voleybol oynamaya başlıyorlar.  diğer tarafta, eskiden kapının olduğu yerde iki kişi frizbi atıyor birbirine, biri tutamadıkça gülüşüyorlar. elimde bir şeftali, ısırıyorum ve bütün suyu dudaklarımda. neşeyle geliyorum senin ve arkadaşlarımın yanına ve oyuna katılıyorum. 

- 

bunun için yaşıyorum. bugün de ölmüyorsam, sırf bunun için ölmüyorum. 

"ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün"

hooked with his aura and

captive to his existence 

my feet were not mine to walk towards him

secrets buried in his face, i'd kill to know them 

will he ever undo his unfair spell on me? 

ağaçların ve cırcır böceklerinin arasındaki o mutfaktayım hala seni her düşündüğümde. başın geriye düşmüş kahkahan hep bir sır - bu sefer de oldu, bu sefer de, peki ya şimdi? 

seni korkutmadan ama avuçlarımın arasından kayma diye sımsıkı tutarken de kırıp yok etmeden nasıl sevebilirim? 

the night was so silent, my mind full of falsehood

no way to hush now my prolonged sin

just like a demon, i exorcised my crime 

hoping you'll understand what "us" could have been

çadırda sayıklıyordum, delirmiş gibi "lütfen gelsin, lütfen gelsin" diye, gelmezsen diye korkuyla, en son ne zaman dua ettiğimi hatırlamamanın arsızlığıyla. geldin, içinde kalmasını istememiştin, beni öptün, artık korkmadım. ilk yudumda elimden düşüp paramparça oldu şişe, sorun yok dedin, sen dediysen yoktur, korkmadım. kapkaranlıktı yol, taşlarla dolu, bizden başka herkes gitti, biz varamadık hala, çektin öptün, öptüysen korkacak bir şey yoktur, öptüm ben de, korkmadım. yürüdük kıyı boyunca, öpüştük kumların üstünde, çadırlara gitme zamanı geldiğinde ışıksız patikada kaybolduk, en kötü şurada sızar kalırız dedin, kalacaktık madem, korkmadım. gün doğdu, renkler çoğaldı, insanların yüzleri yüzümüze baktı, ben endişeden bir yumak oldum, çözdün beni, sedirdeki gövdene yasladın, korkmadım. kalbini dinledim, göğüs kafesinin içinden çıkmak istercesine bir inatla ama kararlı atan kalbini. batan güneşin kızgınlığından kısılmış gözlerle bana bakarken yakaladım seni. teninde kurumuş deniz tuzunu tattım, dünya üstünde yaratılmış hiçbir şeyin bastıramayacağı kokunu içime çektim, her dokunuşuyla kırıklarımı onaran ellerine kenetlendim. bulduğumu bildim. bu hayatı yemyeşil bir bahçede şen şakrak bir yaz akşamı gibi geçirmek istediğim sendin, sensin. 

günler, haftalar, aylar değil, yılları bile geçirdik canımınçi. gözümüzün değdiği dağların ardı yokmuşçasına kabak'ta o sahildeyiz. aynı üç geceye uyuyup aynı dört güne uyanıyoruz. seni tanımak, seni bilmek, sence bilinmek kabak'ta kurduğumuz o eve odalar oldu sadece, ama biz hep o evdeyiz. hayatım boyunca köklerimi aldım, sardım boynuma ve koştum hep, salacak bir toprak bulmak için. bulduğumu biliyorum. ve bunun için "ben sana teşekkür ederim, beni sen öptün."

Günlerdir yerde duran karton kutular, ayağıma batmasınlar diye adımlarımı ayarladığım çiviler, bunları artık eve götüreyim diye halının üstünde bıraktığım kitaplar ... Kanepenin üstünde kıyafetlerim, mutfakta kirli bulaşıklar, mutfak masasındaki kültablasında son sigara izmaritleri. 

Fibromiyalji tanısını alalı bir ayı geçiyor. Şimdiye dek ağrı bakımından en çok aralığın ilk haftası ve bu hafta zorlandım. Bugün sabah uyandığımdan beri ayak bileklerimde bir katılık ve ağrı vardı. Ayrıca kalçamın belli noktalarında sanki yoga yaparken kendimi çok zorlamışımcasına sızlamalar. Tanıyı aldığımdan beri spor yapmak ve düzgün beslenmek üzere ciddi bir baskı kurdum kendime, tabi ki geri tepti. Üst üste gelen başka gerginlikler de eklenince, bu saate dek kendimde bulduğum en ufak gücü dahi tadını çıkartmaktansa "halledilmesi gerekenlere" sarf ettim. Sonucunda o gücün de tükendiği, iki üç gün yatmak ve dışardan yemek dışında hiçbir şey yapamadan yeniden güç biriktirdiğim sonra yine sarf ettiğim saçmasapan bir kısır döngüye girdim. Bir köşede cenin pozisyonunda "kendime nasıl iyi geleceğimi bilmiyorum" diye ağlamak isteğiyle doluyum. 

O kadar hoyrat yaşadım, öyle şeyleri de bana yapmanıza izin verdim ki. Tek istediğim bana benim yerime sarılıp öpen biriyle sakin bir kalp atışı kadar gözlerimi kapatabilmekti. Kollarınızı çektiğinizde öncesinden de yalnız, öncesinden de değersiz hissettim kendimi. Şimdi bakınca bana sarılan şeyin sizin kollarınız değil de kendimi doladığım halatlar olduğunu da görebiliyorum. Siz hiçbir şey yapmadınız, kendiniz de neyi ne kadar biliyorsanız o kadarıyla hayatımdan geçip gitmekten başka. Ama ben, yıllarca o halatları önce gevşetmeye sonra da çözmeye uğraştım. Büyük bir kısmından kurtuldum ama halatların izleri duruyor, ip kesikleri yanmaya devam ediyor. 

İyi hissetmeye o kadar açım ve öyle çaresiz hissediyorum ki... Ama iyi hissettireceğini düşündüğüm şeyleri yaptığımda, içimdeki boşluk var olan tek şeymişçesine karşıma dikilmeye devam ediyor. Çünkü iyi hissettireceğini düşündüğüm şeyler, beni iyi hissettirecek şeyler değil, benim değiller. Bununla yüzleşince de başka hiçbir düşüncem kalmıyor - kendime nasıl iyi geleceğimi bilmiyorum diye ağlamaktan başka. 

Yeni bir terapistle görüşmeye başladım. Bana bu hikayenin şefkat ayağında olacağını söyledi. İyi hissetmek için o kadar sabırsızım ki, bana biraz yavaş gidelim ki siz de dinlenebilin dediğinde ne yapacağımı bilemedim ilk başta. Üstünden birki gün geçtikten sonra anlayabiliyorum. Bir süredir burada da yazdıklarımda hep yavaşlamam gerektiğini söyleyip duruyorum ama o yavaşlama, hızımın ne olması gerektiği konusunda bana dayatılana oranla bir yavaşlamaydı. İhtiyacım olan yavaşlama değil. İhtiyacım bundan da yavaşı demek ki. Söz konusu kendi ihtiyaçlarım olduğunda tembel davranıyorum, başka bir şeye oranla daha gözden çıkarılabilir davranıyorum ve bu yüzden istikrardan yoksunum. O yüzden ne yapacağımı bilsem ve yapabildiğim kadarıyla yer yer kendimle övünsem de içten içe büyük bir inançsızlık duyuyorum. Adım adım gitmeyi pek beceremiyorum sanırım, sakince ilk üç beş adımı attıktan sonra odağın değişiyor, başka şeylere yer açmak uğruna kendimi sıkıştırıyorum. Sonra da bir okyanusun dibinde, kilometrelerce ötemde yaşamın ya da yüzeyde ışığın olduğunu bilmeme rağmen orada kalmaya devam ediyorum, günlerce, haftalarca, aylarca. İstemediğim şeylere kendimi mecbur bırakmaya devam ediyorum, beni kendimden ve hayatımdan bir illüzyonla soğutan sosyal medyaya, midemi ağrıtıp göğsümü sıkıştıran sigaraya, beni uyuşturan yemeklere ... Dünya üzerinde tek başımaycasına yaşamak istiyorum oysa. Aşırı bir bağımsızlık halinde değil elbette ama bu matrikste ben müsaade etmedikçe kimsenin varolmayacağı bilişiyle. Çünkü öyleyim aslında, gerçekliğe aykırı bir şey değil bu aksine gerçekliğin kendisi ama biz kabul etmemekte inat ediyoruz belki. 

Her şey bittiğinde kendim için buradaydım diyebilmek istiyorum. 

anti-nuclear

sayfaya girdim, sonuçların arasında yeni bir şey yok gibiydi. ta ki kırmızı renkle işaretlenmiş ANA değerine kadar. anti nükleer antikor. pozitif. 1/320-1/1000. hemen google'ladım tabi. insanların %3-15'i arasında bir şey olmasa da pozitif çıkabiliyormuş. ama otoimmün bir hastalığa da işaret edebilirmiş. bir an için burnum sızladı, endişelendim, yarın doktora gidip sonuçları bir de onun ağzından duymak için sabırsızlandım. ama sonra ... rahatladım. bunu söylediğim için utanmam lazım belki de bilmiyorum ama "sonunda!" diye düşündüm. bir sene önce ara ara çok keskin şekilde başlayan, temmuz ayından beriyse her hafta iki üç gün vücudumun ağrıdığına sonunda "inanılır" bir kanıt diye. çünkü aylardır "d vitaminin düşüktür, magnezyum alsan iyi gelir, kansızlık net vardır sende o yüzden, kilo aldığına göre hareket de etmiyorsundur ondan ağrıyordur" diye sikimsonik geçiştirici laflar duymaktan o kadar sıkılmıştım ki. 

onu da geçtim, yılllardır ailemi depresyonum ve anksiyetem olduğuna bile "inandıramadım." abartıyormuşum, çocukken de abartırmışım. düşman arıyormuşum. onlar beni biliyorlarmış, hep doyumsuz olmuşum. yatak döşek günlerce yattığım zaman üşengeç ya da sorumsuz oluyordum, o yüzden onların gözü önünde yatmadığımda da "depresif insanlar yataktan kalkamazlar, sense eve bile girmiyorsun gezmekten" oldum. üzüntümü yaşadığımda "neden bu kadar hassassın" ya da "sulugöz, her şeye ağla" oluyordum; duygularımı ulaşamayacağım kadar bastırdığımda ise gaddar oldum. 

ama işte, sonunda bak, bir şey var, bir sorun var. BİLİYORDUM! her zamankinden kötü olduğumu ve bunun bir sebebi olması gerektiğini biliyordum! sanki kendimi de onların cümleleriyle kırbaçlıyordum da kendimi de susturabildim gibi bir rahatlık. hayatımdaki bazı değişiklikleri artık bunun -bu her neyse- arkasına sığınıp yapabileceğime de yönelik bir ... mutluluk? sadece akıl sağlığım için yapmak, yeterli bir sebep değildi sanki çünkü. çünkü sadece akıl sağlığımla ilgili olan bir şeyin "zaten evhama yatkın bir aile olduğumuzdan ya da ben kafamda kurduğumdan" aslında irade meselesi olduğu. içimde iradesiz olduğuma yönelik öyle devasa bir inanç ki sağlıklı bir hayatım olması için içten içe deliler gibi istediğim beslenme ya da hareket rutinine ANCAK ELLE TUTULUR BİR HASTALIĞIM olursa uyacağım, çünkü uymak zorunda kalacağım çıkarımı. 

mikro ifadelerden makro ifadelere.. bir kaş çatmasından üstüne yürünmesine. sorulan soruya cevap verilmemesinden paylaştığın şeyin alayla geçiştirilmesine. bana böyle hissettiren herkesi karşıma alıp "bana ne yaptınız!" diye göğüslerini döve döve ağlamak istiyorum. yarın gittiğim zaman hiçbir şeyim çıkmayabilir, ileri tetkiklere başvurula da bilir, başvurulmaya da bilir. bilmiyorum. ama ellerim ağrıdığı için günlüğüme yazamadığım bu duyguları bir şekilde dökmem gerekiyordu. kendime olan inançsızlığım bugünlerde beni felç etmiyor, kendime kocaman sarılıp içimde kalmamı sağlıyor. bu gücü bulabildiğim için çok mutluyum, ne kadar tereddütle de olsa çizdiğim çizgiler için - kendime sadık kalarak geçirdiğim her an için inanılmaz müteşekkirim. kalmak istediğim yer burası. 

Geri sayım: son 77 saat!

27liler kulubüne girmeden önceki son birkaç haftanın bu kadar kalp ağrıtan cinsten geçmesi normal mi? Retorik bir soru değil - 27 yaşını geçmiş birki arkadaşıma soracağım bunu. 

Zaten her doğum günüm görece sancılı geçer; mutlu olmak, iyi hissetmek, kendimi insanlarımla bağlı hissetmek isterim ama içten içe canım yanar. O yüzden belli bir miktar kalp ağrısı tolere edilir değil, aksine olmazsa olmazdır. Geçen sene mesela, A. ile İstanbul'daydım ve hem arkadaşlarım olmadığı için hem de hayatımda olduğum konumdan rahatsız olduğum için üzgün hissediyordum. Ondan önceki sene sanırım benim için yapılan ilk başarılı sürpriz doğum günü partisiydi, ofiste kutladık ama hayatımdaki insanların birbirleriyle uyumsuzluklarına ve belki ilişkilerimdeki dinamiklere şahit olmak beni bir sorgulamaya itmişti. Ondan önceki sene kendimi iyi ki doğmuşum da başkalarının isteklerine ve keyfine amade olmuşum gibi hissetmiştim. Ondan önceki sene ve ondan önceki sene de ve aa, evet ondan önceki sene de! Bunda benim de sorumluluğum var, sanırım doğum günlerime yönelik beklentim bir tık yüksek. Ne olmasını istediğim konusunda değil: Öyle hıhıhımm sürprizler, olağanüstü yemekler, paket paket hediyeler, ışıltılar, çınlamalar istemiyorum. Ama kendimi yalnız hissetmemek istiyorum; kendimi köksüz bağsız hissetmemek, bir günlüğüne ya da geceliğine bu karanlığın bana dokunmamasını istiyorum. Gün veya gece doğrudan bana yönelik bir emrivakiyle ya da duyarsızlıkla bölünürse acayip düşüyorum, yük olduğum duygusuyla. Benim için yapılan miniminnacık bir şeye dahi halihazırda öyle bir minnet duyuyorum ki hele bir de doğum günümde OOOOOOOOOOOOHHHHHH x pek istediğim gibi gitmiyor ama DAHA NE OLSUN CANIM? Ne mi olsun, daha benim istediğim gibi olmasını sağlayacak bir şey varsa o olsun, açsana ağzını, bir şey de, dile getir. YOK YOK, ZATEN BAK BUNU YAPMIŞLAR, ŞUNU DÜŞÜNMÜŞLER, ORAYA GİTMİŞLER, DAHA NE OLSUN CANIM? Senin için, senin kararınla olsun canım; doğru gitmeyen şey her neyse, senden alınıyormuş gibi değil de sen vermeyi seçiyor olduğun için olsun mesela. ÖFFFF KAPRİSLİSİN KAPRİSLİSİN, BİR GÜN YALNIZ ÖLECEEEEKSİİİİN! -insert mirkelam nağmesi here-

Doğum günümün yaklaşmasıyla şekillenen beklentiler, düşünceler ve duygular genel olarak bu şekilde oluyor. Ha bir de gençliğin kayıtsızlığının bitip artık orta yaşa yaklaşıyor olmanın ve "yetişkin" hayata dair bazı kodlamaların getirdiği kendiliğinden sorgulama halleri, o yılın genel gündemine yönelik bir yıl sonu raporlandırma faaliyeti de var, elbette var. Ama bu sene ayrı bir sert geçiyor bu süreç. Aylardır görece kötü olduğumu yazmıştım ya hani ... Hah. Geçtiğimiz üç beş günün nasıl geçtiğini düşünmek bile gözlerimin dolmasına sebep oluyor, aşamalı bir şekilde balçığa battığımı hissediyorum zira. Arada birkaç saatliğine balçığın içinde öylece duruyorum ama sonra ilk hareketimde batış devam ediyor sanki.

İntihara meyilli değilim, intihar bir gündem maddesi değil. Hayata karşı bir bıkkınlığım ya da kayıtsızlığım yok. Kendime yönelmiş bir çaresizliğim var sadece. Ne yapacağımı, nasıl yapacağımı bilmiyor olmaktan kaynaklı. Dün dünyanın en tatlı sohbetli ama en deşici hemşiresi tarafından kanım alınırken sağ elim kullanılamaz hale getirilmesine rağmen, az önce günlüğüme sekiz sayfa bir şeyler yazdım. Kaldı ki elim o halde de olmasa, ne boktan sebeple olduğunu bilmediğim ağrılarım -ki ne boktan sebeple olduklarını öğrenmek için doktora gitmiştim- yüzünden uzun zamandır ellerim güç kaybettiği için yazı yazmak ciddi bir efor. ONA RAĞMEN SEKİZ SAYFA YAZDIM. Ama gel gör ki büyük bir telaşla parmaklarımı klavyenin üstünde gezdirmeme sebep olan ve karşılığında belki hareket edebileceğim biraz daha alanın bana açılmasını uman bir haldeyim. Ki muhtemelen bu kısımları da günlüğüme yazsaydım daha iyi olurdu ama zaten insta hikayemde bile paylaşsam blog yazılarımı okuyan kişi sayısı kaç iq, üç mü? (Şikayetçi değilim, daha açık sözlü olabilmemi sağlıyor bu durum.)

- dramatik konu değişimi -

Dün iki haftadır kimseyle buluşmak için dışarıya çıkmadığımı, aksine otu boku bahane edip insanlardan uzak durduğumu fark ettim. Bu beni korkuttu açıkçası. Çünkü kim olduğuma dair -yersiz- inançlarım arasında sosyal biri olduğum var ve sosyal birinin mazeret olmaksızın iki haftadır kimseyle görüşmemiş olması........ Benim standartlarımda alarm denebilecek bir şey. Kimseyle görüşmüyorum, insanlar buluşmak istediğinde reddediyorum ya da erteliyorum ama kendimi korkunç yalnız hissediyorum. Ama dün gece ve bugün düşündükçe aslında buluştuğumda da yalnız hissettiğim, belki daha da kötü hissettiğim insanlara bunu yaptığımı fark ettim. Kafalarındaki ya da içlerindeki külü kürek kürek boşalttıkları bir el arabasıymışım gibi hissettiğim insanlara. Arkadaşlığımızı ya da iletişimimizi bir temaya bağlamış ve bu bakımdan bana sanki çok yönlü bir kişiliğim olması teferruatmış da bu ilişkilenmede aslolan bir işlevim varmış gibi hissettiğim insanlara. Dertleşirken kendinden örnek vermekte, belki kendin nasıl çözdüğünü anlatıp bir çıkış yolu önermekte ya da nasıl çözemediğini anlatıp "bu noktada yalnız değilsin" demekte bir sakınca yok. Ama tahammül edemediğim şey, söyleyeceklerim bitmeden ya da benim için ne kadar önemli olduğunu umursamadan  söylediğim şeylerin kestirip atıldığını hissetmem. Ya da karşılaştırıldığını. Ya da gözardı edildiğini. Dün bu konuda içerlediğim ama aydınlanmamı sağlayan bir an yaşadım: Kendisine karşı son zamanlarda giderek daha tetikte olduğum birisinden geldiği için belki 3x etkileyeceğine 8x etkiledi beni ama bu aydınlanmayı sağladı. Kendimi depresyonda hissettiğimi, kurs ya da ailem gibi zorunluluk halleri hariç kimseyle görüşmediğimi, eve kapandığımı ve sadece yediğimi söylediğimde "ben her gün insan görüyorum da ne oluyor, yine depresyon" cevabını aldım. Önce duraksadım, içimdeki elektrik kontağının tak diye attığını hissettim ve yazmaya başladım. Sonra durdum, hiçbir şey söylemedim. Bir anda bugüne dek bu arkadaşlıkta bu ânı ne kadar çok yaşadığımı fark ettim. Bir derdimi paylaşıp bir yakınlık hissetmeye çalıştığımda dışarı vurmaya çalıştığım duygum sanki karşı kuvvet uygulanarak içime geri tıkılıyormuşçasına hissettiğimi. Bunun beni öfkelendirdiğini. Çünkü bu diyalogda benim paylaşıma dair çok ciddi bir ihtiyacımın karşılanmadığını. Bunun için onu suçlayıcı bir yerde olmadığımı da fark ettim sonra, öfkem ona yönelik değildi, anlaşılmıyor olmama yönelikti. 

Bu arkadaşımla olan ilişkim hep çok hassas meseleler üzerinden derin bir ortaklık duygusuyla kuruldu ve ben o meselelere aşina veya az çok benimle benzer cephede insanların varlığına o kadar ihtiyaç duyuyordum ki, diyalogsal ihtiyaçlarıma -hem kendimi tanımadığım için hem de karşılanan daha büyük bir ihtiyacım olduğu için- kördüm. Ama ne zamanki bu ihtiyaç değişti ya da anlamını yitirdi ya da ben kendimi keşfetmeye ve yeni bir ihtiyaç konsolu edinmeye başladım; o zaman bakışım da değişti. Belki bu arkadaşımla hep böyleydi ama benim ilişkiye ve ona bakışımdan ya da beklentimden ve gerçekliği beklentilerime göre uydurmaya çalışmamdan ya da bizzat benim değişmemden kaynaklı olarak aslında bunu gözden kaçırdım ve şimdi şimdi fark ediyorum ya da fark ettiğim şeye göre davranmam için tetikleyiciler tecrübe ediyorum. Bu arkadaşımın bu tavrı onun şu anda içinde bulunduğu durum bakımdan %100 kabul edilebilir de olabilir veya ihtiyaçları benden farklı olan birisi için gayet normal bir tepki dahi olabilir. Bu bana yapılan ya da benim yaptığım bir şey de değil. Arkadaşlıklar, ilişkiler böyle. Bazısı bizimle büyür, bazısı bizden büyür, bazısından biz büyürüz. Bunu kabul etmeyip ısrarcı olmakla kendimi olduğumdan da yalnız hissediyorum, bunu görmem ve arkadaşlıklarımı buna göre yeniden bir değerlendirmem lazım sanırım. Küllerle dolu el arabasıymışım gibi hissediyor olmamda biraz bunun da payı var: Tema benim için anlamını yitirdiğinde hala orada aynı şekilde kalmamı sağlayacak bir şey olmamasına rağmen sınır çizmektense kayıtsızmışımcasına "akışa bırakmak" sadece yükümü ağırlaştırıyor. İhtiyaçlarımın karşılanmadığı bir ilişkilenmede, karşımdakinin ihtiyaçlarına duyarlı olmam beklentisini ya da "görevini" hissettiğim her dakika giderek daha da irrite oluyorum. Bu yüzden böyle içsel diyaloglarım oluyor. Ama şimdi, o yazıyı yazdıktan on gün sonra, sorunun kimin ne anlattığı ve benim bunları dinlemeye halim ya da gücüm olup olmadığı değil, kimin hayatımda kendisine karşı duyarlılığımı hak ettiğini düşündüğüm olduğunu görebiliyorum. Çünkü sağduyulu bir yerden ve birkaç adım geriden ilişkilerime baktığımda, bu problemi yaşamadığım arkadaşlıklarımı da seçebiliyorum. İhtiyaçların karşılanması bakımından karşılıklılık arayışım sürekli ve her tek şey için mevcut bir arayış değil. İnsanlarımın ve benim üslubumuza ve karakterlerimize göre kendine özgülenen bir denge arıyorum ve bunun olduğu arkadaşlarım tıpkı iki hafta önce olduğu veya bu akşam olacağı gibi beni evden çıkarabiliyorlar, hatta onları görmeyi iple çekiyorum. 

İnsanlarla olan ilişkilerimi ve yalnızlığımı nasıl kurguladığım, nasılı kabul ettiğim, nasılının canımı ne şekilde yaktığı ne benim için ne de geçen seneki doğum günümden sonra açtığım bu blog için yeni konular. Yakın bir zamanda da tükenecek bir kaynağa benzemiyor, daha çok üzerine düşünüp bir şeyler farkedeceğim ama sonunda muayene ederken doğru yerlere baskı yapabiliyorum gibi. Geçtiğimiz iki saattir bu yazıyı yazmaya çalışıyorum ve ağlayarak, çok ağır duygularla başladığım yazının başından yemek yiyip arkadaşımla buluşmak için bir enerjiyle kalkacağım. Oysa neredeyse 24 saattir yemek yemiyordum ve iki haftadır kimseyle buluşmadım. Bebek adımları, yavaş yavaş. 77 saat sonra besmele çekip kapısından gireceğim 27'liler kulübüne dair bir düşüncem yok, satürn dönüşümün yaşanacağı 28 bile daha çok ilgilendiriyor beni. Ama 27 yaşım için mumu üflerken ne dileyeceğim sanırım artık net: Kendimle kavuşma halinde, kendimin savaşçısı olma halinde, sağlıkla, neşeyle, huzurla ve sevgiyle, çokça sevgiyle!