zebercet gebercet

bir gün bir adaya düşsem seni asla yanımda götürmem zebercet, asla, asla, anlıyor musun? 

a s l a . 

delirmişsin sen. aynı duvarlara baka baka. aynı duvarlarda giderek büyüyen is lekelerini, vişneçürüğü püsküllü perdeyi her yıkayıp astığında giderek daha çabuk saran rutubet kokusunu, ellerini saran çay buğusunu dünden bugüne ayırt edemez olmuşsun. ben de edemem, astigmatım zaten. ama tutup böyle diye yanıma da almam seni. ne nane yemeye seninle bir günde doğmuşum, senin gibi değilim ki ben, hiç de değilim. gecenin bir vakti sormam köprüden suya kavuşan amcam o gün mü ulaştıydı olanakların sonuncusuna diye. aman be, gebercet değil misin, çocuk bile demiş işte. 

yirmiüçyedionyedi

kucakladım köklerimi sardım boynuma

koştum koştum yol ayrımına dek

peki şimdi buradan nereye, monsieur?

onunla hiçbir şey yapamam
(toprak yalnız zehir sürdü damarlarıma)
ona da
zira gördü beni topraktan çekilirken
(kökinatlakavramıyortoprağı*) e kurut madem.

bir ibadet gibi tutunayım
parmaklarımın saplandığı yerde kan biriksin ister de
ben bahçedeki diken gibi
dikendeki inat gibi
inadımdan değil ama, kendim gibi
batıyorum gözüne
ağrısı oluyorum söküp atacağında
toprak diye saplandığım elin
sızlayacak orada
elinin nizamındaki anomalide
canının -acıdı diye- attığı yerde
sızlattığımla bilecek
dikenin her mevsim aynı yerde biteceğini
kökünü kurutsa bahçenin sararacağını
dikene mecbur olduğunu
ama o güne dek, ne kökü alla'sen, monsieur?

*ismet özel

2018

gerçeklik aklımızla,

gerçekse kalbimizle - büktüğümüz.

bunca teoriğin ortasında, üşüyen elleri

nereye koyacağız?

bileklerimde patlamaya hazır o bomba

ve infilak edecek insanlarımın sırları 

hiçbir şeyi ölümümle bilinmez bırakmayacağım! 

dünyayı uzaktan görüp bir bahçe sandığımız günler 

ayaklarımızda su kesikleriyle aştığımız yollar

bir dost gibi uzaklarda bize katılacaklar. 

2021

i tried being the good girl: prayed and hoped and never complained.

i tried acting like im chosen by the goddess herself to avenge everything that’s been done to me. 

i tried partying. lots of bars and alcohol. faces blurred.

i tried therapy and good friends. antidepressants ended up in the toilet bowl.

i tried shutting the fuck up and faking it. 

i tried speaking up and owning it. 

i tried going for a walk and thinking about never return. 

i tried building a life thousands of kilometers away, it sure as hell didnt work. 

i tried to negotiate, i tried to fight for it, i tried to die because of it. 

what’s left? 

not me.